SEGUINDO A ROSALÍA

Non podía imaxinar,

que este día ía chegar.

O día en que ti  te foras,

o día en que me deixaras soa.

E fucheste,

eu non o podía creer,

non volver a verte,

nonte volver a ter.

Non volver a ver os teus ollos,

eses ollos cheos de alegría,

esa sorisa que nunca saía,

aínda que non foran os mellores días.

Necesito que volvas,

que volvas xa,

e os dous xuntos,

xuntos loitar.

Rosalía de Castro

- Moi bos días Rosalía !
- Moi bos días a todos.
- Bueno , nos chamámosche Rosalía , pero...cal é o teu nome ao completo?
-O meu nome é Maria Rosalia Rita , aínda que prefiro que me chamedes Rosalía a secas xa que parece mais moderno .
- En ese caso cumpliremos o teu desexo jajaja.
- Mellor así , grazas jajaja.
-Bueno , contanos un pouco como foi a túa vida coa familia.
-A miña felicidade son os meus fillos. Sempre estiven na casa dedicada a eles e ao meu home Manuel.
- Quen che impulsou a sacar as túas primeiras obras?
- O meu maior apoyo niso foi o meu marido Manuel , él deume a idea de que empezara a sacar as miñas obras.
- A que anos empezaches a escribir as túas primeiras obras?
- Empecei a escribir xa de moi pequeniña pero as mais importante foron aos 12 anos , e aos 17 xa era coñecida no Liceo de San Agustín polas miñas obras.
- Hay algún libro que escribiras pensando na túa vida?
- Sí , o último que escribín foi Follas Novas. Ese libro reflexa a miña maneira de ver a vida e a miña esencia vital.
- A túa vida tivo algúns momentos de tristeza, poderías contarnos algún?
-Os mais recordados foros a morte dos meus 6 fillos... sempre os recordarei cunha sonrisa. Esos foron os momentos mais marcados na miña vida.

Sempre recordaremos estos versos:

Co seu xordo e costante mormorio
atráime o oleaxen dese mar bravío,
cal atrái dás serenas o cantar.
«Neste meu leito misterioso e frío
-dime-, ven brandamente a descansar».
El namorado está de min... ¡ o deño!
i eu namorada del.
Pois sairemos co empeño,
que se el me chama sen parar, eu teño
unhas ansias mortáis de apousar nel.

A súa casa agora é un museo. Enriba desta cama sempre hay unha rosa, e din que o seu marido a deixou ahí para ela.

Viaxando entre as linguas

Estivemos estudando sobre as linguas mais importantes no mundo, estou segura de que ningún de vós podería imaxinarse cal é a mais falada...pois diréivolo : A lingua mais falada no mundo e o Chino Mandarín. ¿Non volo esperábades,non? Fixo que pensabades que sería o Inglés...ou incluso o Español. Pois non estabades moi equivocados, no segundo posto das linguas mais faladas está o Español, e en terceiro lugar o Inglés.
No mundo fálanse aproximadamente unhas 6.000 linguas nas que entre elas está recollido o Galego. Aínda que non o creades, o Galego é unha lingua moi importante e estase dando moito de lado e falando moi mal dela. Pero nós,como Galegos que somos, deberíamos defendela por que é a nose lingua.

Andrea Cedeira Muíño 3ºB

A miña zona.

Os meus avós naceron en Bértoa, (Carballo), concretamente nun pobo chamado ''As Carballeiras''.
Naqueles anos era todo monte menos algunhas casas, pero agora xa hai camiños asfaltados, casas ben feitas, etc.
Traballábase na gandería e na labranza. Do que se cultivaba logo vendíase ou era utilizado para consumo propio.
A xente maior acostumaba a ir a misa os Domingos, as romerías, ao mercado...
A metros de Bertoa, está Carballo, un pequeno pobo no que a maioría da xente é maior. Alí se encontra entre outras moitas, unha rúa chamada ''Rúa do Río Eume'' porque por alí pasa o Río Eume ao redor dun pequeno parque.

Andrea Cedeira Muiño 3ºB

Hermano Mayor

O programa trata dun home chamado Pedro García Aguado, campeón olímpico que tras superar os seus problemas de adicción axuda a xoves con ese mesmo problema para facerlles entender que se están facendo dano a eles mesmos, a súa familia e ao seu redor.

Fala con eles e intenta averiguar cal é a orixe do problema polo cal teñen ese rexeitamento pola súa familia e o resto do mundo. Intenta facerlles entender que o alcohol, as drogas e outras cousas o único que fan é afastalos das persoas que os queren e que os que están ao seu redor vivan un inferno.

Ensínaos a que se den  conta de queo primordial na vida como a familia,os amigos, é que non están sós, que poden buscar axuda,e que se se deixan axudar, poden saír adiante.

A pesar dos casos que hai que son moi fortes, e da xente que se ve sufrindo, gústame moito o programa polo labor que él realiza e pola superación que consegue a mocidade.

Andrea Cedeira Muíño 3ºB 

MALTRATO

-Volveume a pegar...xa non sei que facer.
-Por que foi esta vez? Isto non podes deixar que siga pasando...
-Por que víume cun compañeiro facendo un traballo...Empezoume a gritar e apretarme os brazos , dixenlle que parara,que me estaba facendo dano,pero foi imposible...
-Deixao xa tía,non vale a pena seguir con alguen que non che demostra que te quere,e dache golpes todos os días.
-Pero...eu o quero,e moito.
-O sei,pero non podes permitir que te traten de esa maneira.
-Teño medo de que me volva a pegar se lle digo que o deixo...

Ao día seguinte,ela foi falar co seu noivo e díxolle que non podía soportar os seus malos tratos...
A súa amiga foi a buscala por que parecíalle raro que aínda non chegara por que había quedado con ela. Cando chegou,a encontrou no solo cunha navalla clavada na barriga.

                              


                                                                              Andrea Cedeira Muíño 3ºB 

O meu nome

O meu nome é Andrea. Puxéronmo os meus pais por que gustaballe moito a miña nai. Deriva do Griego  ανήρ (anēr),genitivo  ανδρός (andrós), que significa home,forza vital.

Na niña casa tamén están os nomes Xosé que é de orixe Grego e Yolanda , que é de orixe Grego composto polas palabras "ion" que significa violeta y "laos" que significa país. O seu sigificado e '' Aquela que é das terras violetas'' ou '' Aquela que pertence.

                                                                                      

                                                                                         Andrea Cedeira Muíño 3ºB 

Tráfico de armas ilegais.

En Sudamérica xa con menos de 10 anos os nenos xa dispoñen de armas.
En América son as propias nais as que acompañan aos fillos a mercar unha arma para defensa da súa casa.
Chega isto tan lexos que en  Afganistan os nenos non van a escolar e pasan o tempo traballando coas armas.
En España o control das armas é bastante estricta, o que nos diferenza de moitos países coma EE.UU . Existen certas armas que son ilegais e que poden ser adquiridas nunha armería,sempre que teñamos licencia para armas.
Xeneralmente as armas chegan dos países polas costas ou polas fronteiras veciñas e fan o seu viaxe as cidades principais polos transportes de vexetais. Dende ahí son repartidos e comercializados no mercado negro.
En consecuencia,se requiren numerosas medidas tanto no plano nacional coma no internacional,para cortar o fluxo de armas.

Andrea Cedeira Muiño,Sharon Carmona Andrade 3ºB