A casa da luz

Ao meu non moi querido compañeiro chamado Alberto, o libro no comezo pareceullle moi interesante pero co transcurso da historia, decatouse de que ese non era o seu estilo de lectura. Ao paso da lectura, íase percatando de que cada vez era máis ficticio e irreal. Chegou a un punto no que deixou de ler, pero para non quedar só cara os compañeiros do clube de lectura, rematouno. Fixo tamén os comentarios, observación e demais.

Agora,tócame a mín, Alberto.

Pola banda de César, o seu comentario sobre dito libro é todo o contrario ao meu. Co comezo da súa lectura, non se interesou, pero co paso das páxinas íase interesando máis e máis. El admite que é fantasioso, pero di : "Onde senón que na lectura, seremos libres ? ". Tivo unha observación na que viu que todo-los nomes dos cativos comezaban con A- : Anxo, Álvaro, Aída, Alicia e Antía.

Esta é unha pequeña opinión de dous enganchados ao clube de lectura.

César Augusto Vargas Collazos   3º B

Un saúdo !

Cazaría Salvaxe

Recomendo este libro a calquera persoa á que lle interesen as lendas e os libros de ficción.
É unha historia que trata da chegada dum demo cada primavera para segar as vidas da xente que se poñía ao seu paso.Só dous persoas sobreviviron a estas masacres do demo Wotan.
Pareceume un libro bastante interesante,cun argumento e unha historia digna de libros deste tipo.Ao principio poderá parecer algo liante pero unha vez que un se mete na historia é difícil saír.Non ten ningunha dificultade no seu vocabulario,polo tanto,calquera pode lelo e comprendelo.Así que vos convido a abrir este libro e a compatir a súa historia.

Andrés Domínguez 3ºESO B.

A miña valoracion

Xa termina o curso, Aprendín moito,me encanta o idioma galego,o instituto Elviña é moi bo é ten moi bos profesores menos celsa ; eu teño moitos compañeiros e moi bos amigos que me axudan sempre.

Luis Miguel Gomez,3roB

Eduardo Pondal

Naceu o 8 de febreiro de 1835,en Ponteceso, foi o último de 7 irmán, de famila rica. Foi un gran poeta que escribiu tanto en galego coma castelán. En 1848 instalouse en Santiago de Compostela para cursar o bacharelato e posteriormente a carreira de mediciña. Tras acabar a carreira, no 1862, exerceu como médico na Armada. Ese mesmo ano aparece o seu primer poema en galego, ``El canto de un Brigante´´, que aparece en ``Album de Claridad´´. No 1877 publica Rumores de los Pinos(que será o himno de Galicia), colección con 21 poemas ( oito en castelán, once en galego e dous bilingües). Fallece nun hotel da Coruña en 1917 e o seu corpo foi enterrado no cementerio de San Amaro. Tras a sua morte, moitos músicos utilizaron os seus poemas como letra.

Curros Enriquez

Curros foi unhas das pezas fundamentales do renacemento da literatura galega. Naceu en Celanova o 15 de septembro de 1851. Pero marchou para Madrid cando aínda tiña 15 anos, onde estudou o bachillerer o dereito. Ingresou como escribano no ayuntamiento de Madrid e visita os círculos literarios coa intención de facer alí a sua carreira literaria. Casouse no ano 1873 con Modesta Luisa Polonia Vázquez Rodríguez. Entre os anos 1878 e 1883 vive en Ourense e escribe no periodico ``El Heraldo Gallego``. Volve a Madrid no 1883 e escribe nos periodicos``El Porvenir`` e ``O Pais``. No 1887 gana o premio da poesía galega. Varios anos despois marcha a Cuba, quizais por motivos económicos e profesionais, onde dirixe o periodico ``La Tierra Gallega``. Fallece o 7 de marzo do 1908, os seus restos foron repatriados e inhumados en Galicia.

Eduardo Pondal.

Eduardo González-Pondal Abente, naceu en Ponteceso o 8 de febreiro de 1835 e morreu na Coruña o 8 de marzo de 1917, foi un poeta rexionalista galego.
Estudou Bacharelato en Santiago de Compostela e rematou a súa carreira de medicina en Ferrol.
En 1862 escribiu a súa primeira obra " A campana de anllóns ", que é un dos poemas que están no álbum de la Caridad.
No 1886 publicou "Queixumes dos pinos" un conxunto de vinte e un poemas en galego e español. Esta obra recupera da versión bilingüe as composicións en galego, inclúe aínda algúns dos poemas en español agora traducidos.

"Os pinos", xurdido das sucesivas reelaboracións de "Rumores de los pinos", conformará o himno galego, ao que Pascual Veiga lle porá música.

Aínda que a obra non chega a estrearse o poema aparecerá publicado ese mesmo ano nun folleto do certame, así como en varios xornais galegos da emigración cubana. En 1907 a composición de Veiga será estreada na Habana é considerada dende entón Himno de Galicia. En 1981 será legalizada como himno oficial polo Estatuto de Galicia.
Ariadna, Jéssica, 

Curros Enríquez

Ariadna, Jéssica,

Descubrindo a literatura galega con Curros Enríquez

http://photopeach.com/album/w8vswi

 Dana, Noemi, Rubén,

O apoio a Galicia de Eduardo Pondal

http://photopeach.com/album/171he76

Manuel Curros Enríquez

Fai click aquí

Almudena e Laura

Eduardo Pondal. Himno Galego.

Enrique, Fernando, Alex, Tania

Coñecendo a Curros Enríquez

Alex, Enrique, Fernando, Tania

Eduardo Pondal.

Despois de falar de Curros Enríquez, hai que destacar ao autor do himno galego.

Hai que comezar pola súa historia: Nacido en Ponteceso e morto na Coruña. A súa vida foi marcada polo seu mundo mítico da comarca de Bergantiños. 

Estudou Bacharelato na capital galega e participou en actividades do Liceo de La Juventud, onde coñeceu galeguistas do seu tempo. 

Rematou a carreira de mediciña e marchou a ferrol para exercela en 1860. Abandonou a carreira para retornar a súa casa e adicarse á literatura. 

Viviu moito tempo da súa vida na Coruña e tivo amigos galeguistas como por exemplo: Murguía e Carré. 

Meteuse nas tertulias da Cova Céltica, un grupo formado por intelectuais apaixonados por Galicia e a súa cultura e tamén defensores da orixe celta do noso pobo. 

Alí considerouse "bardo" (poeta e guía espiritual dos celtas).

A súa primeira obra é o poema "A Campana de Anllóns" (1862).

Ao longo da súa vida traballou nun longo poema épico: Os Eoas (1992).

A súa obra máis coñecida consta de 91 poemas o bo bergantiñán, de camiño para Ponteceso, escoita os queixumes dos piñeiros.

Eduardo converterase no poeta do celtismo e recreará unha mitoloxía celta, na que cobra especial protagonismo Breogán.

Proponse a expresarse de tres formas:

Pasado: Idade de Ouro.

Presente: Escravitude.

Futuro: Esperanza e triunfo.

O máis importante que fixo Pondal, foi o crear o himno galego.

Yanca

Curros Enríquez.

Esta entrada dedícoa a falar dun dos mellores escritores de lingua galega. A súa vida estivo marcada por un par de feitos que cambiaron o seu rumbo. 
Primeiro falemos do seu nacemento e vida perante a súa niñez. 
Naceu en Celanova e alí pasa a súa infancia, marcada polos conflitos co seu pai. Aos 15 anos trasládase a Madrid.
O primeiro poema que escribiu en lingua galega foi titulado,  "Cántiga".

No xardín unha noite sentada

ó refrexo do branco luar,

unha nena choraba sin trégolas

os desdés dun ingrato galán.

I a coitada entre queixas decía:

"Xa no mundo non teño ninguén,

vou morrer e non ven os meus ollos

os olliños do meu doce ben".

Dáse a coñecer como poeta en 1871 ao gañar un premio literario en Ourense coas composicións "A Virxe do Cristal", "O gueiteiro" e "Unha voda en Enibó";  unha das máis importantes.
Da súa carreira como escritor sen duda a máis importante é "Aires da miña terra". 
Agora vou falar desta obra; En 1880 publicou Aires d´a miña terra , libro de poemas no que considera que a Igrexa non se achega ós pobres e necesitados senón que só defende castes e privilexios. Nesta obra publica o poema Mirand’ó chau no que, entre outras cousas escribe o celebre verso S’eu fixen tal mundo, que o demo me leve. Prohíbese ós fieles a lectura e posesión do libro e remátase excomungando a Curros. Simultaneamente, o bispo de Ourense denuncia diante das autoridades xudiciais o libro de Curros. O xulgado de Ourense procesouno por delito contra o libre exercicio dos cultos e ordenou o secuestro dos exemplares en poder do editor e destrución dos moldes de copia, mentres que Curros foi condenado a dous anos e 4 meses de cadea. Finalmente, foi absolto na Audiencia da Coruña.

Yanka

Eduardo Pondal

Fai click aquí
Almudena e Laura

Encontro con Sés

O pasado xoves 31 de maio os alumnos de 3º e 4º da ESO puidemos disfrutar dunha marivillosa actuación do grupo Sés que conseguiu deixarnos impresionados a todos os que alí estabamos. De feito, ó rematar a súa última canción todos nós pedímoslle outra máis, e antes de irse, eles aceptaron e tocaron outra. Despois diso conseguiron reunir a moitos alumnos ó seu redor pedindo autógrafos e intentando conseguir un minutiño para falar con eles.

Unha das cousas que se pode resaltar da cantante do grupo é que sempre introducía un pequeno monólogo antes das súas cancións na que facía unha crítica da sociedade actual sen complexos nin reparos, feito co que deleitou a todo o seu público e arrincounos uns aplausos verdadeiros e ben merecidos.
A cara de seu compañeiro, Tito Calviño, xa nos soaba a algúns de velo anteriormente como guitarrista dos programas Land Rover e Tourilandia da TVG. Onde, neste último, volverá aparecer en outubro deste ano.

En xeral, quedamos moi contentos con esta actividade e esperamos repetir pronto.

Suiza.

Suiza é un país sen saída ó mar, ubicado na Europa central e que conta cunha poboación de 7.725.200 habitantes.limita ao norte con Alemania, ao oeste con Francia, ao sur con Italia e ao este con Austria e Liechtenstein. É recoñecida internacionalmente polo seu turismo de montaña e polos seus reloxos, chocolates, navallas, bancos, trens e queixos. Suiza é unha república federal de 26 estados, chamados cantóns. Na historia moderna, non foi invadida en ningunha das dúas guerras mundiais. En 1959, as mulleres recibiron o dereito a votar en algúns cantóns. No 2002, converteuse no membro de pleno dereito da ONU.

Sés

Quería dar unha pequena opinión sobre a actuacion sobre Sés.

A actuación musical de Sés foi moi divertida, entretida e aínda que pouco formal, informativa. Aparte de cantar acompañada polo seu guitarrista, Tito José Calviño, adicou unha pequena porción do seu tempo a facer algún monólogo humorístico e a dar consellos. Dende o punto de vista obxectivo e profesional, o vocabulario utilizado cara nós, non foi o máis adecuado, pero, dende o punto subxectivo, a maioría dos rapaces agradecémo-lo seu comportamento de confianza que nos adicou, co cal fixo que o pasaramos moito millor ( xa sei que é "mellor" pero esta palabra úsase así no meu pobo ). Ao cantar, seguro que sorprendeu a máis de un. Ah!, e na miña opinión, o que máis me marcou foi o desafío cara os rapaces  de cuspir máis lonxe  apostando 50€, dicíndo que ninguén conseguiría vencela, ninguén o fixo ( índa que o maís seguro é que o dixese en broma ), para min iso foi un farol, e dos gordos ! Agradezo eu a mais os alumnos de 3º e 4º de ESO que viñexe.

César

Cartas de inverno.

Este trimestre dediquéime a ler este libro Cartas de inverno, de Agustín Fernández Paz.

Trata dun pintor que incitado por su amigo Xavier,compra unha casa encantada na que sucesos moi extraños acaban cá vida dos dous amigos.

Este libro gustóume moito, apesar do final que me decepcionou un pouco. É un libro de engancha e é de intriga e de terror, dos cuales me gustan bastante porque son aquelos nos que todo pode dar un xiro ao final.

Este libro ó recomendo a xente que lles gusta a intriga e o misterio porque tráta sobre todo diso, pero si vos animades a lelo todos tamén estaría moi ben.

_Christiane Tchoua 3ºB.

Actuación musical de SÉS

O día 31 de Maio tivo lugar a actuación do grupo musical SÉS no IES Elviña. En xeral a actuación foi un éxito. Os integrantes do grupo, María Xosé Silvar e Tito Calviño ofreceron unha actuación musical acompañada de moito humor e frescura, cunha música moderna de varios tipos pero sen deixar atrás ese toque galego que lle damos á nosa música.

Tamén nos presentou os seus ideais mesturados nos seus discursos e nas súas letras que presentaban unha forte e directa crítica social ao Goberno da dereita, o que causou seguramente un impacto atroz de desacordo para algúns e outros que coincidiron totalmente coa opinión do grupo SÉS.




Andrés Domínguez e Ana Vázquez. 3º ESO B.